Onze stemmetjes houden ons tegen om volledig te leven. We zijn bang dat een ander het niet oké vindt, hoe we willen zijn. Stemmetjes van de ander internaliseren we en maken we dusdanig eigen dat we onszelf verliezen. We verdedigen ons door extra ons best te doen als er anderen bij zijn. We eten snel onze lunch zodat we weer aan het werk kunnen, we beginnen extra vroeg op werk zodat we aan mensen het beeld geeft dat we 'goed bezig zijn', we verdedigen ons als een ander ons tegenspreekt om gezichtsverlies te voorkomen. We nemen geen pauze tijdens werken, of te weinig pauze. We slaan onszelf op de kop om te voorkomen dat we 'dom' overkomen. Voortdurend houden we ons bezig met wat de ander vindt. De keuzes die we maken worden gewoontes, en we luisteren zo vaak naar de stemmen dat we ze niet eens meer bewust horen. Maar ze zijn er nog wel, dirigeren ons leven, beïnvloeden ons op vele vlakken. We worden geconditioneerd door ze. We worden 'institutionalised', zoals het werd genoemd in de film Shawshank Redemption.
...
En nu? En wat dan nog? Dus?
Wanneer we erachter komen dat we iets deden vanuit een conditionering, in plaats van vanuit onze echte reële behoefte op dat moment, en we in staat zijn om deze conditionering los te laten en te handelen vanuit onze authentieke reële behoefte van het moment, dan voelen we ons bevrijd. Dit kan klein zijn, of groot. Ik voelde me op momenten ecstatisch tijdens reizen omdat ik mijn conditionering dat ik 'moest doen wat een ander me vertelde' volledig kon loslaten. Ik kon m'n eigen behoeftes volledig volgen. Het kan ook kleiner zijn, ik kwam ooit iemand tegen die eerlijk en zonder schaamte kon vertellen over waar hij zich soms voor schaamde, en dat gaf mij de vrijheid om dat ook te doen. Een gevoel van opluchting volgde. Het kan nog subtieler zijn, misschien merken we in de toon van de stem van een ander dat er geen lading in zit, en voelen we ons daarom vrij om vollediger onszelf te zijn. Dan voelen we ons op gemak bij deze persoon, we vinden deze persoon aardig. Je begint het misschien al te herkennen...
The little voices in our head stop us from living completely. We are afraid for others judging us, or having opinions about us. These voices of the other we internalise, we make them our own, and get used to them. We defend ourselves by taking extra care to make sure others think we're 'OK'. We eat our lunch quickly so that we can get back to work. We start extra early in the morning at work to make sure others are not able to criticise us for being late, and to give others the impression that we're hard workers. We take too little breaks during working. We hit ourselves on the head to prevent others, or ourselves, from thinking we're stupid. Constantly we are thinking about what others think. The choices we make based on this fear become our habits, we listen to these voices so often we do not hear them consciously anymore. However, they're still there, directing our lives, influencing many choices we are making. We become conditioned by them, we become 'institutionalised', as it was named in the movie Shawshank Redemption. This prison of our lives becomes our comfort zone.
...
En nu? En wat dan nog? Dus?
Wanneer we erachter komen dat we iets deden vanuit een conditionering, in plaats van vanuit onze echte reële behoefte op dat moment, en we in staat zijn om deze conditionering los te laten en te handelen vanuit onze authentieke reële behoefte van het moment, dan voelen we ons bevrijd. Dit kan klein zijn, of groot. Ik voelde me op momenten ecstatisch tijdens reizen omdat ik mijn conditionering dat ik 'moest doen wat een ander me vertelde' volledig kon loslaten. Ik kon m'n eigen behoeftes volledig volgen. Het kan ook kleiner zijn, ik kwam ooit iemand tegen die eerlijk en zonder schaamte kon vertellen over waar hij zich soms voor schaamde, en dat gaf mij de vrijheid om dat ook te doen. Een gevoel van opluchting volgde. Het kan nog subtieler zijn, misschien merken we in de toon van de stem van een ander dat er geen lading in zit, en voelen we ons daarom vrij om vollediger onszelf te zijn. Dan voelen we ons op gemak bij deze persoon, we vinden deze persoon aardig. Je begint het misschien al te herkennen...
The little voices in our head stop us from living completely. We are afraid for others judging us, or having opinions about us. These voices of the other we internalise, we make them our own, and get used to them. We defend ourselves by taking extra care to make sure others think we're 'OK'. We eat our lunch quickly so that we can get back to work. We start extra early in the morning at work to make sure others are not able to criticise us for being late, and to give others the impression that we're hard workers. We take too little breaks during working. We hit ourselves on the head to prevent others, or ourselves, from thinking we're stupid. Constantly we are thinking about what others think. The choices we make based on this fear become our habits, we listen to these voices so often we do not hear them consciously anymore. However, they're still there, directing our lives, influencing many choices we are making. We become conditioned by them, we become 'institutionalised', as it was named in the movie Shawshank Redemption. This prison of our lives becomes our comfort zone.
Reacties
Een reactie posten